Głóg – cenny dla serca

Dlaczego głóg ?

Dzięki niemu serce zaczyna pracować ekonomiczniej…

Ciernisty krzew, czasem niewielkie drzewo z Różowatych (Rosaceae). Mowa o głogu dwuszyjkowym Crataegus oxyacantha L.
Spotkamy go w Europie, Azji i północnej Afryce. W Polsce jest bardzo pospolity.
Rośnie w lasach i zaroślach, ale często zobaczymy go w parkach, ponieważ pięknie się prezentuje i jest łatwy w pielęgnacji.
Głóg dwuszyjkowy osiąga wysokość do 5 metrów. Możemy więc mówić, że to małe drzewko.

W Polsce rosną dwa rodzaje głogów: jednoszyjkowy i dwuszyjkowy. Najłatwiej rozróżnić je po liściach i owocach

Jak wygląda głóg i kiedy go zbieramy

Liście tylko na szczycie płytko wcięte, trójklapowe, od góry ciemnozielone i połyskujące. Od spodu wyraźnie jaśniejsze. Kwiaty są białe, promieniste, pięciokrotne, 2 lub 3 słupkach. Owoc czerwony, jajowaty lub kulisty z 2 lub 3 pestkami bez osłony.

W kwietniu lub maju do celów leczniczych zbiera się rozkwitające kwiatostany z 2-5 najbliższymi liśćmi i suszy możliwie szybko, rozłożone cienką warstwą, najlepiej w suszarni, w
temp. do 30°C lub w warunkach naturalnych w miejscach zacienionych i przewiewnych.
Zwróćmy uwagę, aby kwiaty po wysuszeniu miały białokremową barwę. Suszone zbyt długo lub pogniecione przy zbiorze łatwo ciemnieją i tracą wartość.
We wrześniu zbiera się w pełni dojrzałe owoce, ale jeszcze nie przejrzałe. Powinny mieć kolor ciemnoczerwony, ale pozostawać twarde.
Najlepiej suszyć je w suszarni ogrzewanej, początkowo w temp. około 30°, następnie dosuszać w temp. do 50°C, rozłożone cienką warstwą. Należy zadbać, aby nie ściemniały.
Taką samą wartość mają również kwiaty i owoce głogu jednoszyjkowego – Crataegus monogyna Jacq.

Owoce głogu zawierają cukry, kwasy organiczne, garbniki, fitosteryny, flawonoidy, saponiny, glikozydy, karoten, witaminę C.
Kwiaty zawierają flawonoidy ( hyperozyd, kwercetynę, witeksynę i olejek eteryczny )

Głóg właściwości

Nasercowe, rozkurczowe, obniżające ciśnienie krwi i uspokajające

‘’Największe znaczenie ma jego działanie rozkurczowe na naczynia wieńcowe serca.
Zmniejszenie napięcia ścian tych naczyń powoduje ustąpienie bólu oraz uczucia duszności.
Zwiększający się dopływ krwi umożliwia doprowadzenie niezbędnej ilości tlenu do mięśnia sercowego oraz usunięcia szkodliwych metabolitów.
Kwiatostany głogu działają też bezpośrednio na mięsień sercowy, wzmagają nieznacznie siłę jego skurczów, a zwalniają ich częstotliwość. Dzięki temu serce zaczyna pracować ekonomiczniej,
a nieco dłuższe przerwy między skurczami umożliwiają lepszy wypoczynek mięśnia
sercowego.’’( Aleksander Ożarowski, Wacław Jaroniewski – ROŚLINY LECZNICZE i ich praktyczne zastosowanie)

Szczególnie osoby w podeszłym wieku powinny zainteresować się stosowaniem głogu.

‘’Poza pozytywnym wpływem na prace serca , w szczególności jego wzmocnieniem, substancje zawarte w głogu działają rozkurczająco na mięśnie gładkie, znoszą stany skurczowe jelit, dróg moczowych, macicy, a także naczyń krwionośnych, w tym również naczyń wieńcowych, odżywiających serce oraz naczyń dostarczających krew do mózgu.’’ ( Apteka ziołowa –Leszek Marek Krześniak, Wydawnictwo Sport i Turystyka Warszawa)

Rewelacyjnie sprawdzi się w leczeniu zaburzeń rytmu serca, kołatania serca przy dużym napięciu nerwowym.

Nie działa tak skutecznie jak waleriana, ale potrafi skutecznie uspokajać.

Docenić powinny go osoby borykające się z bólem stawów i kości.

Na przetwory z głogu korzystnie reagują również naczynia mózgowe. Ich rozszerzenie umożliwia doprowadzenie z krwią zwiększonej ilości tlenu oraz składników odżywczych, co
przeciwdziała anemizacji mózgu. Ma to duże znaczenie, zwłaszcza dla ludzi starszych ze zmianami miażdżycowymi.

Głóg znajdziemy w wielu mieszankach ziołowych.

Samodzielnie bez większego problemu jesteśmy w stanie przygotować:

Odwar z głogu

Zalać 1 łyżeczkę kwiatów 2/3 szklanki wody ciepłej.
Ogrzewać powoli pod przykryciem, gotować dokładnie 2 min i przecedzić. Zioła na sitku przelać taką ilością ciepłej wody, aby otrzymać ogółem 2/3 szklanki odwaru.
Pić 2 razy dziennie po 2/3 szklanki świeżo przygotowanego odwaru po jedzeniu, w dolegliwościach sercowych, nadciśnieniu i zmianach miażdżycowych.

(według zaleceń Aleksandra Ożarowskiego, Wacława Jaroniewskiego  w książce ROŚLINY LECZNICZE i ich praktyczne zastosowanie)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

9 − 1 =